رد کردن لینک ها

پایان بد برای سلفی های خوب

(انجمن روانشناسی آمریکا در اواخر سال ۲۰۱۷ سلفی انداختن را یک‌ نوع اختلال روانی خودنمایی یا سلفتیس معرفی کرد)

اساتید روانشناسی هشدار داده اند که Selfitis (سلفتیس) یک بیماری ذهنی واقعی است و افرادی که احساس می‌کنند مجبورند به طور مداوم تصاویر خود را در رسانه‌های اجتماعی ارسال کنند، ممکن است به کمک مشاوره‌ای نیاز داشته باشند.

اصطلاح سلفتیس برای اولین بار در سال 2014 توسط انجمن روانشناسی آمریکا به عنوان یک اختلال توصیف شد و در طی سه سال پژوهش و شواهد عینی، موضوع سلفی اندازی منجر به ثبت اختلال روانی شد.

محققان دانشگاه ناتینگهام ترنت و دانشکده مدیریت Thiagarajar در هند تصمیم گرفتند تا در مورد ریشه و ذات این پدیده تحقیق گسترده‌ای کنند.

جانانتاران بالاکریشنان هندی و
مارک دی گریفیتس انگلیسی در مجله بین‌المللی سلامت روانی و اعتیاد، مقاله جدیدی با نام «مطالعه اکتشافی در سلفیتیس و رشد ابعاد رفتاری سلفیتیس» منتشر کرده‌اند.

بعد از چهار سال پژوهش آنها تأیید کرده که «خودخواهی» به شکل انبوهی بر دلایل سلفی انداختن دخالت دارد و حتی یک «مقیاس رفتار Selfitatism» را شاهد هستیم که منجر به قضاوت‌های دائمی فردی و اجتماعی شده است.

مقیاس رفتاری سلفیتیس (SBS)، برای سطح بندی و درجه‌بندی بر اساس میزان گرفتن سلفی عنوان شد.

در سطح اول، محققان به مجموعه‌ای از عوامل که باعث ثبت وسواس‌گونه عکس‌ سلفی می‌شود، اشاره کردند.

عوامل شش گانه شامل امکان‌های محیطی، رقابت اجتماعی، جلب توجه، بهبود خُلق، افزایش اعتمادبه‌نفس و قضاوت‌های شخصی…

دکتر مارک گریفیتس، استاد برجسته اعتقادات رفتاری در بخش روانشناسی دانشگاه ناتینگهام ترنت: «در سال ۲۰۱۴، نشر خبری در اینترنت و دست به دست شدن غیرقابل کنترل‌اش، موضوع اختلال روانی سلفی‌اندازی را بر سر زبان‌ها انداخت.
البته (APA) یا انجمن روانشناسی آمریکا این موضوع را انکار کرد. چراکه هنوز انجمن روانشناسی به طور تخصصی پژوهشی جامع نکرده بود. به هرحال بعد از سه سال این پژوهش اعتبار علمی این موضوع روانی شد.

سطوح اختلالی سلفتیس (سلفی‌انداختن):

سطح مرزی،
عکس گرفتن از خود حداقل سه بار در روز، بدون تاکید بر ارسال عکس ها را در رسانه های اجتماعی.

سطح حاد،
گرفتن عکس از خود حداقل سه بار در روز و ارسال هر یک از آنها به صورت جداگانه در رسانه های اجتماعی

سطح مزمن،
احساس نیاز به گرفتن سلفی در تمام ساعات روز و غیر قابل کنترل شدن در رعایت چگونگی انتشار حریم شخصی در عکس ها و اضطراب ضرورت ارسال عکس ها در رسانه‌های اجتماعی بیش از شش بار در روز و تحمل انتظار برای دریافت بازخورد

در این پژوهش ۲۲۵ نفر از دو دانشگاه مختلف در هند و در سه گروه مرزی، حاد و مزمن دسته بندی شدند.

آمار های بدست آمده شگفت انگیز بودند:
۳۴ درصد سطح مرزی
۴۰ درصد حاد
۲۰ درصد سطح مزمن بودند.

جالب است بدانید مردان انگیزه‌ی ابتلای بالاتری به سلفیتیس داشتند. افراد جوان هم در گروه سنی ۱۶ تا ۲۰ سال، حساسیت بالاتری در ابتلا به سلفیتیس نشان دادند.

۹ درصد از شرکت‌کنندگان روزانه بیشتر از هشت سلفی اندازی داشتند و ۲۵ درصد روزانه حداقل ۳ سلفی در رسانه‌های مجازی انتشار می دادند.

در بخش پژوهشی در کشور هند آمارها بسیار عجیب بود: بیشترین کاربران اینترنتی این کشور از فیس بوک و واتس‌آپ استفاده می‌کنند و بیشترین تعداد مرگ و میر ناشی از اختلالی سلفتیس و انتشار آن در رسانه‌های اجتماعی مربوط به مردان بود.

در بخش انگلستان، بار رسانه‌ی اجتماعی متکی بر اینستاگرام بود.

یافته‌های منتشر شده این پژوهش در مجله بین المللی بهداشت روان و اعتیادهای رسانه‌ای و دیجیتال آمریکا ثبت شده است.

در زیر به تعدادی از احساسات، سوالات و پاسخ های این پژوهش می پردازیم:

نکته،
(اگر برای موارد زیر پنج نمره قائل شویم. عدد یک یعنی میزان رنج و اختلال سلفتیس در ما بالا است و عدد پنج یعنی شدت و رشد کمی دارد)

*من با استفاده از selfies احساس خوبی برای لذت بردن از محیط پیرامونم‌ را دریافت می‌کنم.

*به اشتراک گذاری شخصیت‌های من در عکس‌های گرفته شده، رقابتی سالم با دوستان و همکارانم ایجاد می‌کند.

*با به اشتراک گذاشتن احساسات خود در رسانه های اجتماعی، توجه زیادی را به خود جلب میًکنم.

*من توانایی کاهش استرس را با گرفتن selfies تجربه کردم.

*من احساس اعتماد به نفس می‌کنم وقتی که از خودم سلفی می‌گیرم.

*هنگامی که از خودم سلفی می‌گیرم و در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارم، در میان گروه همسال‌ها و دوستان اجتماعی خودم، بیشتر پذیرفته‌می‌شوم.

*من احساس می کنم بعد از انتشار عکس سلفی‌ام محبوب تر از زمانی هستم که عکسم را انتشار نمی‌دهم.

*با توجه به این که در سلفی انداختن شخصیت‌های متنوع تر و خلق و خوی انعطاف پذیرتری از خودم را حس‌می‌کنم امکان اشتراک گذاری‌ها به من شهامت پذیرش نقص هایم را می‌دهد.

*زمانی که ازخودم عکس می‌گیرم (سلفی)، در مورد ابعاد خودشیفتگی خودم مثبت تر برخورد می‌کنم.

*من از طریق اشتراک پست‌های عکس‌های خودم به عنوان یک عضو قوی در گروه همکارم شناخته شده‌ام و از طرف آنها بازخورد جنسی خوبی دریافت می‌کنم.

*من با انتشار پست های مکرر از سلفی‌هایم ، خودم را برای شنیدن و درک «دوست داشتن» از جانب دیگران آماده می‌کنم.

*با ارسال selfies، من انتظار دارم دوستانم من را ارزیابی کنند.

*وقتی از خودم سلفی نمی‌گیرم، احساس می‌کنم از گروه همسالانم جدا شده‌ام.

*من با سلفی گرفتن از خودم، انتشار و در آخر دریافت بازخوردهای مثبت در واقع به خودم پاداش و جایزه می‌دهم.

*از ابزار ویرایش عکس استفاده می‌کنم تا شخصیت خودم را بهتر از دیگران تبدیل کنم.

جالب آن است که بدانیم اختلال زیر با اختلال روانی سلفتیس دارای اشتراک است.

“نوموفوبیا”، ترس از جداشدن و یا در دسترس نداشتن تلفن همراه است و سلفتیس به معنای ترس از دست دادن امکان ثبت تصویر تلفن همراه است.

سیمون وسلی، استاد پزشکی روانشناسی در کالج کینگ لندن، درباره‌ی سلفتیس می گوید:

“تحقیقات نشان می‌دهد که مردم برای بهبود خلق و خوی خود، توجه به خود، افزایش اعتماد به نفس خود و ارتباط با محیط خود را به سلفی پناه می‌برند. آنچه اهمیت پایه ریزی اختلال روانی سلفتیس را منجر می‌شود رسیدن به این موضوع است که آخرین راه رسیدن به خصوصیات شخصیتی ذکرشده، انداختن سلفی و اشتراک و بازخوردگیری آن باشد.

بازگشت به بالای صفحه